แหล่ง'เขียด'ดานและผองเพื่อน

คุณหนูท่านหนึ่งเคยกล่าวว่า
...หน้าต่างจากบ้านนี้อบอุ่นและดูมีชีวิตชีวาเท่าที่เคยผ่านแวะมา...

หลังจากนั้นคุณหนูท่านนั้นเลยแอบหนีมาจากกระต้อบน้อยปลายเทียงนา...(คุณหนูบ้านไหนฟร่ะ)
มาวนเวียนบ้านหลังนี้จนรู้ไปทุกซอกและที่สำคัญ ทำให้คุณหนูนั้นได้รู้ว่ามีคู่แท้อยู่บนโลก...กิกิ๊ว~
หุๆ...เจ้าของบ้านนี้น่ารักมากเค๊อะ

จากชีวิตที่เรื่อยเปื่อย มีความหวัง...คุณหนู...
คุณหนู+เรื่อยเปื่อย จึงได้ถือกำเนิดขึ้น!!!

 

ชื่อ แจง    
 
(มีจุ๊บอีกคำ   แต่เพื่อนไม่เรียกกัน   ไม่ก็บ้างคนเรียกเป็น จุ๊บๆ เลยแหล่ะ)

เรียน   ม.6   กำลังจะถึงจุดเปลี่ยนของชีวิต...

สาย    วิทย์-คณิต แต่ก็ตกวิชาเฉพาะของมันอีก...

คลื่นเพลงที่ืนิยม   AM100000....ฮ่าๆ อันนี้มุข ชอบฟัง 104.5
                          แล้วฝันว่าอยากคุยกับป๋ายุธทนาอยู่เหมือนกัน เกี่ยวกับวงการเพลง คลื่นวิทยุไทย ฯลฯ

วันๆทำไรบ้าง
    ตื่น....ฟังเพลง....กิน....เปิดเอ็ม....(พยายาม)ไปอ่านหนังสือ...
    เขียน-อ่านบทความ(เป็นส่วนใหญ่)...บ้างไปโรงเรียนในวันหยุด ไม่ได้ไปเรียนแต่ไปทำงาน
    ไม่ชอบเรียนพิเศษ มันเปลื้อง(แต่เรียนมาตั้งแต่อยู่ม.2 จนหยุดเรียนตอนม.6อย่างจริงจัง)

อธิบายตัวเอง
    ใจดี  มีเมตตา   มารยาทง้ามงามค่ะ

ชอบ    
     -    ชอบหนุ่มแว่นค่ะ...อ่อ แล้วต้องดูเอ๋อๆตัวเล็กๆน้า ถ้า "เนกิมะ" นี้ใช่เลย  กรี๊ด!
จากวิกีพีเดีย

           -    ชอบเรื่อยเปื่อย...สีหน้าจริงจังแต่ความคิดเรื่อยเปื่อย          
           -    ชอบเขียนบทความ อย่างเขียนบล็อก เขียนmy space        
           -    ชอบทำกิจกรรมที่ต้องทุ่มหยาดเหงื่อและน้ำตา

  




อ่อ ชอบถ่ายรูปด้วยค่ะ    ภาพถ่ายฝีมือหนู อันนี้เข้าไปติชมได้้ค่ะ

...ชอบเมาค่ะ เมา...ดนตรี และ กับแกล้มมากมาย~  เอิ๊กส์~
จุดประสงค์บล็อก ก็สร้างมาเพื่อ ความเมาเจ้าค่ะ
อยากเสนอในหลายๆแง่ หลายมุม แต่ส่วนใหญ่เรื่อยเปื่อย...เข้าเรื่องส่วนตัวมากกว่า ฮ่าๆๆ
มีความเป็นตัวตนสูงค่ะ แต่สังคมที่กดขี่เรา ทำให้เราต้องลดความเป็นตัวตนลง
เพื่อเป็นไปตามกฎของชาล ดาร์วิน

เห็นไหมค่ะว่า เรากำลังเจออะไรกัน  สุดท้ายแล้ว มนุษย์เราจะลืมความฝัน
แต่กลับมีความต้องการแทนที ต้องการความสะดวกสบาย
ต้องการยศ ต้องการเกรียติ ต้องการฐานะ ต้องการหน้าตาทางสังคม

และแล้วก็มุ่งทะยานสู่ระบบทุนนิยม กักดักทางเศรษฐกิจ ขนมหวานที่อาบยาพิษ

ไขว้ทุกอย่างด้วยเงินจากวิธีที่ดีทีุ่สุดจนถึงวิธีที่ต่ำทรามที่สุด
การได้มาของเศษกระดาษและตัวเลขที่มากมาย โดยไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นการกระทำของมนุยษ์

แล้วสิ่งที่ฉันหวังคือ หากฉันตกลงไปในหุบเหวบ้าๆนั่นจริงๆ ภาวนาให้ฉันมีสติ
อ้อนวอนให้คนเรื่อยเปื่อยอย่างฉัน แยกแยะมันออก อย่าได้ืทำลายใคร
และเพื่อรักษาสิ่งที่มีค่าที่สุดของฉันไว้ให้ได้  นั้นคือ  "จิตวิญญาณ"

การโตไปเป็นผู้ใหญ่ มันน่ากลัวจังค่ะ
แต่เราไม่อาจหลุดพ้นมันได้ อยู่ที่ตัวเรามากกว่า
แล้วคุณหนูคนนี้จะไปรอดไหมน้า  หุๆ งานเข้า~

พื้นที่เล็กๆ - BoY Trai Bhumiratna