แหล่ง'เขียด'ดาน

ไม่เรียง ไม่แคร์ เขาเป็นใคร มารู้กัน ชะเอิงเอ๋ย

1. LEE EON

โปรยหยอดๆ : อดีตนักมวยปล้ำสัญชาติเกาหลี ตอนนี้เป็นนายแบบฮอตมั่กๆ
เป็นดีเจเปิดแผ่นตามปาร์ตี้ต่าง มีผับของตัวเอง 2 ที่ ซีรี่ส์ผลุแตกของเขาคือ
COFFEE PRINCE เล่นเป็นยับมิบ ที่จะออกซื่อๆ โง่ๆ รักเดียวใจเดียว
บ้าพลังเหมือนตัวจริงแต่ตัวจริงไม่โง่จ๊ะ รักการถ่ายรูปด้วย ต่อโมเดลด้วย
เท่โครตๆ ขนาดใช้มือทุบ โป๊ะเดียว! เจาะบอร์ดไม้ใส่ตะปูที่แขวนที่ผนังได้แล้ว

ทำไมถึงอยากเจอ: ปลื้ม น่ารัก หน้าเหมือนรุ่นน้องที่แอบชอบเลย ยิ่งใส่แว่นก็ยิ่งน่ารัก
อยากกอดอ่ะ เป็นผู้ชายที่น่ากอดที่สุดเลย อยากกอดๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

อยากบอกอะไรกับเขา: มาเล่นมวยปล้ำกันไหม เล่นเบาๆนะเดี๋ยวเค้าเจ็บ (อิอิ)

2. วรรณสิงห์ ประเสริฐกุล

โปรยหยอดๆ : คนที่มีความคิดที่น่าสนใจคนหนึ่่งที่พยายามเปลี่ยนสังคม
เป็นนักสังคมสงเคราะห์ที่หล่อยังกะนายแบบ (ก็เขาเป็นนายแบบ) แต่สู้คนข้างบนไม่ได้หรอก
มีความคิดของคนรุ่นใหม่ที่น่าติดตาม (ใครรู้นามสกุลแล้ว จุ๊ๆไว้นะ)

ทำไมถึงอยากเจอ: ทำไมถึงอยาก จริงๆไม่อยากเจอก็ได้นะ ติดตามผลงานห่างๆ
แต่ก็อยากรู้แนวคิดที่คนทีุ่คุณรู้ว่าเป็นใคร นั่งควบกระทรวงยุติ...อยากรู้ๆว่าพี่เขาคิดอะไร

อยากบอกอะไรกับเขา: คุณวรรณสิงห์ รักษาสุขภาพๆนะจ๊ะ อโรคา ปรมา อาภา

3. แทนไท ประเสริฐกุล

โปรยหยอดๆ : โอ้ส ยีตส์...

ทำไมถึงอยากเจอ: พี่เขาเป็นนักเขียนที่เท่สุดๆ นักวิชาการที่แนวสุดๆ เป็นพี่ชายที่ตลกโป๊ะฮาที่สุด
มีน้องชายที่หล่อบาดใจสุดๆ ยีตส์ครับเพ่ ยีตส์สุดๆ ไหนจะคำบรรย่ายายไม่ได้อีกแล้ว
พี่เขาเป็นคนที่ทำให้หนูชอบวิชาชีวะ นอกจากที่อาจารย์สอน ได้เรียนเรื่องจิตวิทยา สมอง
ความแปลกและแตกต่าง จากบทความของพี่แทนไท โอ้ส ยีตส์

อยากบอกอะไรกับเขา: พี่แทนไท ไปงานหนังสือวันไหน หนูจะหอบหนังสือไปให้พี่เซ็นต์
เอาตัวโตๆนะ

4. เอ็มมี่ลี

โปรยหยอดๆ : หมายถึงตัวละคร เอ็มมี่ลีี ในหนังนี้แหล่ะ คุณเธอช่างเป็นตัวละคร
ที่แปลกมากๆ แปลกถึงแปลกที่สุด เหมือนหนูเลย ฮ่าๆ มีความเป็นตัวเ้องสูง
จากคนที่ไม่ค่อยมีสังคม ไม่คุยกับใคร ขี้สงสัย ช่างสังเกต
แม่เธอตายตอนออกจากโบสถ์เพื่อไปขอลูกชาย แล้วที่ตายเพราะ
ไอ้คนฆ่าตัวตายกระโดดลงมาทับแม่ของเธอ มันเป็นหนังตลกร้ายที่ชอบมากๆ

ทำไมถึงอยากเจอ: เธอเปรี้ยวแบบไม่รู้ตัว ดูแล้วเป็นอิสระจากทุกอย่าง
ไม่ต้องแคร์สังคม เธอทำอะไรไปก็เพื่อคนอื่น แม้ว่ามันจะแย่ในสายตาอีกคน
- -" มีล้างแค้นแทนเพื่อนด้วย แบบว่าจับเปลี่ยนอุปกรณ์ที่มีอยู่ในห้องของเจ้านาย
ของเพื่อน จนเจ้านายเพื่อนเป็นบ้า สะใจสุดๆ

อยากบอกอะไรกับเขา: ฉันอยากเป็นแบบเธอจัง เอ็มมี่ลีี

5.95 บูม...วัชรพงษ์

โปรยหยอดๆ : เพื่อนที่หายไป7 ปี เพื่อนเก่าที่สนิทสุดตอนประถม ที่สอนให้รู้เรื่องคอม ให้อ่านแฮร์รี่
ลอกการบ้าน ทำงานกลุ่มกัน ถึงจะไม่ดีมากแต่ก็ไม่เคยลืมนายเลยนะเว้ย ไอ้แว่น

ทำไมถึงอยากเจอ: หลายๆคำถามที่นายบอก เรายังอยากรู้ แม้ว่าตอนนี้นายจะเปลียนไป

อยากบอกอะไรกับเขา: กูรักมึงว่ะ

คิดอีกที เพลงนี้ก็โดนดีแหะ ยิ้มของ SLEEPING SHEEP

5.99 พี่โม

โปรยหยอดๆ : (- -") จะว่าไป ทุกคนก็ต้องมีรุ่นพี่ชอบใช่ไหม จะผิดอะไรที่เราจะชอบรุ่นพี่...

ทำไมถึงอยากเจอ: ไม่รู้ว่าจะเจอใครดี นึกไม่ออก นึกออกก็มีแต่พี่นั้นแหล่ะ จริงเรื่องมันก็ย้่าวยาว
เคยเขียนจม.ให้ ทำโปสการ์ดให้ - -" เขินแต่มันก็กลายเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว

อยากบอกอะไรกับเขา: ทุกคนอยู่อย่างมีความสุขเมื่อเรายืนอยู่ในจุดที่เราเป็นตัวเองมากที่สุด

5.96 พีเบ็น รุ่น7

โปรยหยอดๆ : พี่ของหนูเล่นโฆษณา สสส. ที่มีติ๊กซีโร่เต้นด้วย พี่เขาขาวๆใสแว่น ใส่หมวก หมวยๆ
เป็นคนที่ทำให้่รู้จักการทำงานข่าว พี่เขาตั้งชุมนุมแล้วก็มีเด็กอย่างเราเข้าไปป่วน(ฮ่าๆ) เคยติด มผ.
ชุมนุมหนังสือพิมพ์โรงเรียนก็เพราะพวกๆพี่เขานิแหล่ะ (- -") ทำให้รู้ว่า หนังสือพิมพ์ไหนหมิ่นประมาทมากๆ
ก็โดยฟ้องให้ปิดกิจการได้ แต่เราก็ไม่ย่อท้อ ก็ทำต่อไป เปลี่ยนให้เข้ากับยุคเทคโนโลยี
กลายมาเป็น เว็บบล็อกศูนย์ข่าวทดลองโรงเรียน อุ๊เม่ ทำให้นึกถึงอีกคนที่เป็นแรงบรรดาลใจในโครงการนี้เลย

ทำไมถึงอยากเจอ: พี่เขาเป็นคนในกลุ่มที่เริ่มทำงานชุมนุมหนังสือพิมพ์โรงเรียน แล้วเป็นคนเดียวที่จำได้
เลยอยากขอสัมภาษณ์พี่ ทั้งที่งานโรงเรียนคราวก่อน นัดไว้แล้วแต่ไม่มา โทรไปก็ปิดเครื่อง แม่เจ้าู้

5.97 ลุงโหน่ง(- -" เรียกซะแก่เลย) วงทนงค์ ชัยณรงค์สิงห์

โปรยหยอดๆ : เป็นผู้ก่อตั้งนิตยสารรายวันแต่ดันออกรายเดือน
เป็นคนที่ทำให้เราอยากทำข่าวโรงเรียนต่อ

ทำไมถึงอยากเจอ: พี่เป็นแรงบรรดาลใจที่ทำให้เราลุกขึ้นทำงานข่าวโรงเรียน
โดยไม่ต้องสนใจทุน เพียงแค่เริ่ม ลุก แล้วก้าวไปข้างหน้า พี่เขาบอกว่าฟังเรื่องมาจากโน๊ต อุดม
ที่มีผู้ชายคนหนึ่งที่อาศัยอยู่ในอามาพาต พาตเม้นท์คุณป้า เขาชอบทำนิตยสาร
พอทำเสร็จก็แจกให้คนในอาพาตเม้นท์อ่านทุกห้องด้วยเงินตัวเอง
จนเงินหมด เขาเลยเขียนหนังสือบอกสมาชิกทุกคนที่อ่านนิตยสารเขาคราวๆว่า
ตอนนี้เขาไม่มีเงินทำต่อ คงต้องปิดนิตยสารลง หากชอบก็ส่งเงินมา
อะไีีรประมาณนี้ถ้าจำไม่ผิด แล้วพอวันรุ่งขึ้น คนในอาพาตเม้นก็เอาเงินมาให้เขาทำนิตยสารต่อ

แจ๋วโครต...ทำเพราะใจรัก แล้วพี่เขาก็เอาแนวความคิดนี้มาทำA DAY
แล้วเราก็เอาสิ่งที่พี่โหน่งบอกมาคิด แล้วดำเนินการต่อ ทำเพราะรักในสิ่งที่เราอยากทำ

อยากบอกอะไรกับเขา: พี่เป็นอีกหนึ่งบรรดาลใจให้ทำศูนย์ข่าวทดลองโรงเรียน ขอบคุณค่ะ

5.98 ป๋าเต็ด

โปรยหยอดๆ : ป๋าเต็ด เด็กสวนฯ เด็กแฟต เด็กแนว ตราเด็กสมบูรณ์ (- -" ด้วยความเคารพ)

ทำไมถึงอยากเจอ: ป๋าเป็นคนที่ชี้ให้เห็นว่าการศึกษาให้จบปริญญาเพื่อเอากระดาษและน้ำหมึก
อาจไม่ใช่สิ่งหนึ่งของความสำเร็จในชีวิต แต่การศึกษาคือการพัฒนากระบวนความคิด
และทัศนคติในการมองโลก ู้

อยากบอกอะไรกับเขา: ถ้าวันหนึ่ง รัฐบาลประกาศปิดประเทศ วงการAVดนตรีต้องมีเรทในการฟัง
ป๋าคิดว่ารัฐบาลจะแบ่งเรทอย่างไรเพื่อให้เหมาะกับเยาวชนผู้ไร้เดียงสา

10. ตัวเองในอนาคตตอนใกล้ตาย

โปรยหยอดๆ : คนแปลกๆ คิดมาก อยากบ้าบอแต่แสดงออกไม่ได้
อ้วน กลม เตี้ยโครตตรงข้ามกับสเปคผู้ชาย ชอบกินปลาหมึกมากๆ
คลั่งไคล้หนุ่มแว่น ตี๋ เป็นชีวิตจิตใจ ดูเป็นเด็กเนิร์ดแต่ติดตกที่เรียนไม่เก่ง
แต่ดันเข้าสังคมไม่ได้ T^T (หรือแกไม่ปรับตัวย่ะ!)

ทำไมถึงอยากเจอ: เวลาคนเราตายจะจำอดีตตั้งแต่ต้นจนจบได้ เราึคงมีเรื่องให้
ตั้งคำถามมากมายแล้วรู้ถึงสาเหตุที่เราเป็นอยู่ อยากรู้หลายๆเรื่อง ไปถามเอาตอนนั้น
ก็คงจะดีนะ
ู้

อยากบอกอะไรกับเขา: หลับให้สบายนะ ไม่ต้องห่วง ฉันจะแก้ไขทุกอย่างที่มันไม่ดีำสำหรับเรา
เพื่อไม่ให้เธอและฉันต้องมานั่งเสียใจเมื่อเราจะต้องตายจากโลกนี้ไป

--------------------------------------------------------------------------------------------

หลังจากกลับค่ายมา ก็มีเรื่องให้คิดแล้วลองทำดูนั้นมากมาย
แต่เสื้อผ้าที่เปื้อนทรายและความเค็มจากน้ำทะเลยังคงติดอยู่และกองไว้ในตะกร้า
สายสิญญ์ย้อมใจจากรุ่นพี่ที่ฝากชุมนุมไว้ ถูกทอดกองๆไว้อยู่หน้าจอคอม
ใบเสนอสินค้า แฟ้มงานของคุณแม่ยังอยู่ที่เดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
มีเพียงความรู้สึกเล็กๆพร้อมความคิดที่ถูกปรับให้เป็นไปในทางที่

'อย่างน้อยมันต้องดีกว่าเดิม'

ตลอดเวลาที่โดดเรียนฟิสิกส์จากที่เรียนแถวรังสิต มุงตรงกลับมาบ้านที่อยุธยา
ระยะทางไม่รู้เท่าไร แต่ระยะเวลาที่กลับมา ใจดวงนี้มันว่างเปล่า เราจะอยู่อย่างนี้ได้อีกนานเท่าไร
รู้สึกเหนื่อย ท้อ ทำไมเราทนไม่ได้นะ เราเกลียดเสียงหัวเราะกับความเสแสร้งที่คนอื่น
พยายามสร้างมันขึ้นมา มันไม่สนุกหรอกที่ต้องมานั่งฟังเสียงคนอื่นหัวเราะทั้งๆที่เราไม่รู้สึกขำอะไร
อยู่ในห้องแคบๆ นั่งโต๊ะที่ขาดสีสัน ทุกอย่างดูเป็นสีขาว แต่ใจของฉันมันสีเทาที่เริ่มค่อยๆเข้มลง
เข้มลงจนกลายเป็นสีดำ เพื่อกลื่นกินตัวของฉันให้จมลงสู่มิติที่ไม่มีใครจะเปิดมันออก

ในห้องนั้นยังมีเพื่อนฉันอยู่อีกคน หมายถึง ไม่ใช่คนรู้จัก แต่เพื่อนที่ทำงานในชุมนุม
คงมีคนเดียวที่ทักเราเพราะอาจจะทำตามมารยาท หรือทำตามสัญญาที่จะเป็นเพื่อนที่สนิทใจที่สุด
แต่ในทางกลับกัน ทักเพื่อมารยาท ชวนทำเพื่อมารยาทสุดท้ายคนที่โดดทิ้ง
คือคนเชื่อใจว่าทำตามสิ่งที่เป็นมารยาทของคนอื่น หรือจะให้แกล้งยิ้มแกล้งหัวเราะ
เป็นคนบ้าต่อหน้านักฉกฉวยวิชาทั้งหลายเหล่านั้นหรือ?

เพื่อความสนุกของการสอน เพื่อความสนุกของการอยู่ร่วมกัน เพื่อการอยู่เป็นสังคม
สีสันของชีวิตที่มาจากการแสร้งทำ ฉันไม่อยากได้มันเลยแม้แต่น้อย รอยยิ้มที่จากความกระด้าง
จงเก็บมันไว้ปรุงแต่งกับตัวคุณเองเถอะ

แล้วฉันคิดแง่ลบไปเพื่ออะไร?

บ้างครั้งเวลาที่มีใครสักคนเอามือมาจับที่แกล้มของเรา ลูบหัวเรา
มันมีความรู้สึกกลัวอยู่เล็กๆว่าเวลาที่เขาปล่อยมือแล้ว เขาจะเช็ดมือรึเปล่า
ความรู้สึกกลัวความรังเกลียดจากคนอื่นมันดูจะเพิ่มขึ้นทุกวัน กลัวจน...
ไม่อยากจะอยู่ร่วมกับใคร

ปล. สงสัยจะโมโหหิว...T^T อยากกินปลาหมึกตัวใหญ่ๆ