เมื่อเข้าใจ Pig เป็น Pork
posted on 19 Jan 2012 01:55 by tumsing in ME- มีเรื่องอีกแล้ววันนี้เมื่อค่ำเวลาสองทุ่ม กำลังนั่งรถหมู่บ้านสองแถวกลับบ้านอย่างใจเย็นอยู่นั้น หัวสมองก็พลันนึกขึ้นว่า "อ้าว...น้ำตาลกูอยู่ไหม?" นับตั้งแต่นั้นก็คิดเรื่องนี้วนไปวนมาว่ามันเริ่มหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ตอนไปหาอาจารย์สกลเสร็จ ตอนไปSE ED ตอนดูกระเป๋าสีฟ้า ตอนโซ่ยเส้นมะละกอแซ่บลำไส้หน้ามอ ตอนนั่งรถเมล์ ตอนไปตอนวินรถตู้ มุ่งสู่อยุธยานั้น
- ความรู้สึกผิดก็เกิดขึ้น อาจารย์ครรชิตยกน้ำตาลปึ๊กแท้ๆรสชาติโครตใช่ กลิ่นนี้โห้ เซฟฟางการันตี จะให้ปรุงของคาว ปรุงของหวาน ปรุงเครื่องเคียง กลิ่นเล่นๆก็อร่อยอ่ะ กะว่าจะทำพริกน้ำปลาหวานแจกอาจารย์กะเพื่อนในเช็ค แต่แล้วความคิดก็พุดขึ้นมา
- "ถ้าวางไว้ชั้นหนังสือละ อยู่ร้านหนังสือนี้แหล่ะ..."ก็คือว่าเออ ดีนะ ยังพอไปเอาได้ แต่อีกใจก็แวบมาอีก "แล้วถ้าแม่งโชคร้ายสุดๆ อยู่ร้านส้มตำที่บอกคุณสมบัติว่าใช้น้ำตาลปึกแท้ๆละเมิงเอย" อย่างนี้เรียกว่า เสร็จโจร ไม่ได้คืนแถมเขายังได้ประโยชน์ต่อ ก็คิดไปคิดมาจนได้โทรหาเพื่อน ก็สรุปแน่ๆว่าน่าจะร้านส้มตำ คิดต่อไปอีกว่าจะได้คืนไหม ถ้าไม่ได้จะรักษาคำพูดยังงัย
- คิดจนเลยป้ายหมู่บ้าน ดีที่มองบริษัทพี่สุดหล่อข้างบ้าน นึกด่าตัวเองในใจว่าผิดซ้ำๆซากๆ พอเห็นพี่ผู้หญิงคนหนึ่งลงโรงพยาบาลวังน้อย ก็คิดต่อว่าเอ๋จะไปลงท่ารถต่อวินดีไหมเพราะเมื่อวานก็ดราม่ากะวินมอไซนนี้มาก หรือจะลงโรงพยาบาลแล้วยิงบอกพ่อ เลยตัดสินใจตามข้อหลัง
- ช่วงแรกที่เดินผ่านทางเข้าโรงพยาบาลระยะห้าสิบเมตร ช่วงแรกเป็นอาคารโรงพยาบาลเก่าที่ปิดตัวไปเหลือไว้เป็นอาคารที่ใช้เปิดเฉพาะกลางวันให้บริการด้ายกายภาพบำบัด บรรยากาศไฟสลัว กระพริบติดๆดับๆ มองไปเห็นประตูโรงพยาบาลตึกเก่าอย่างไม่ัตั้งใจนัก...อือหือ ห้องไส้ปั่นป่วน
- เพราะ ส้มตำทำผิด... ก็เอาว่ะ กลั่นใจเดินผ่านต่อไป รถคันแรกผ่านมาอือ ไม่ใช่รถพ่อเรา ช่างมันรถตู้โรงพยาบาล รถคันที่สองผ่านมา เราสบตากับพี่ที่นั่งด้านซ้ายมือคนขับ สังเกตแบบชัดๆว่า นั้นรถกู้ชีพนเรทร นึกในใจ ดีกว่าเจอปอเต็กตึงละว่ะ พอเดินเข้าไปจะข้ามสะพานที่เชื่อมกับตัวตึึกใหม่ ข้างทางเป็นทุ่งนา ข้างล่างเป็นพื้นน้ำ เย็นวูบ...อืม สงสัย ระบบล้างลำไส้ทำงาน คิดไปถึงช่วงที่เรียนพิเศษตอนมอสาม ก็อาศัยห้องฉุกเฉินรพ.ธรรมศาสตร์รอพ่อมารับ โครตไม่แน่กลัว ไฟสว่าง คนเยอะและกลิ่นโรงพยาบาลที่ชอบมากอ่ะ รู้สึกสะอาด เลยทำให้รู้สึกว่า นี้คงเหมือนครั้งก่อนๆแต่เหมือนจะคิดผิดนี้มันโรงพยาบาลอำเภอนิ
- หลัังจากเดินขึ้นทางลาดผ่านห้องฉุกเฉิน ก็เหลือบเห็นรถนเรทรอยู่ใกล้ๆห่างสิบเซ็น อือ ก็บอกแล้วว่าโรงพยาบาลอำเภอ กลิ่นโรงพยาบาลไม่มี เปิดโล่งแต่ทำไม กลิ่นมันแปลกๆ สงสัยจนเดินเข้าไปตรงโซนกลางที่ญาติผู้ป่วยมานั่งพัก พ่อก็โทรศัพท์เข้ามาเที่ยวแรก ถามว่าอยู่ไหน ก็บอกอยู่ห้องฉุกเฉิน แล้วกดว่างนึกว่ายังไม่มา เห็นที่ชั่งน้ำหนัก ขึ้นชั่งปุ๊บแม่เจ้าเก้าสิบ ทำรายสถิติใหม่ พอช่วงจังหวะลงเครื่องมาใส่รองเท้ามองไปที่รถนเรทร เห็นคนสองคน กะเตียงผู้ป่วยที่เข็นได้เท่านั้น โทรศัพท์พ่อก็โทรมาแล้วบอกว่าอยู่ไหนให้เดินออกมา จังหวะนั้นแหล่ะ
- ดุ้นๆผ้าขาวถูกโยนใส่เตียงมีจอยผมโผ
- กูว่าแล้วทำไมพ่อไม่ขับรถขึ้นมารับ...โทรศัพท์บอกให้เดินผ่านมาอย่างใจเย็นซะอย่างนั้น แล้วก็เดินลงมาแบบไม่เหลือบมอง พ่อก็ไม่พูดอะไร กูจะพูดก็ไม่ใช่เรื่อง
- แต่ประสบการณ์ครั้งนี้สอนว่า เจอศพแม่งโครตน่ากลัวน้อยกว่าผีจริงๆว่ะ
- เข้าใจศัพท์ฝรั่งแบบสุดเหมือนกันว่า
Cow เป็น Beef แล้วอี Pig เป็น Pork สัจธรรม มันอยู่ตรงนี้
เดินผ่านมาแบบเฉยๆมาก แล้วพูดในใจดังๆว่า แน่จริงอย่าลุกมา อย่ามาตามด้วยซิโว้ย - ฮ่าๆ ของเขาแน่จริงๆ
Tags: ฮือชีวิต1 Comments